از سر تا پا شده ام حرف. نکند توهم فهمیدی که محل نمیگذاری؟دوستم که نداری. غصه آنطوری دوست داشتنت هم که در دلم مانده. مجبورم به زور خودم را توی صف آن عاشق هایی جا کنم که شب و روزشان بدون تو لنگ مانده تا نکند به خودم بیایم که باید برایت بمیرم ولی نمیشود که هیچ؛ بوی گندِ ظاهرسازیم هم همه عالم را به تعفن میکشد.فکر میکنی کم غصه میخورم ازینکه غمم نیست که ندارمت؟ازینکه دلم برایت نمیتپد؟ برای منی که در اعماق زمینم شده ای قله اورست.میفهمی؟ اینکه روزی برسد که دست دعا برداری و خداراشکر کنی که مرا داری، برایم شده آرزوی محال. فقط دعا دعا میکنم نشوم همانهایی که لعنِ تاریخ را تا ابد الدهر با خودشان یدک میکشن

میدونی چرا گاهی اوقات اینقدر بد میشم؟چرا با وجود اینکه میدونم نه خدا به این کارا راضیه نه تو بازم ادامه اش میدم؟من از بد بودنم لذت نمیبرم. ازینکه برعکسِ خواسته هات عمل کنم لذت نمیبرم. چرا! شاید جرقه ـش به خاطر دلم باشه و هوی و هوس، ولی همینکه یادم میاد که نه تو این کارو دوست داری نه خدا، همه اون لذتش کوفت میشه و همه اون شادیش حناق میشه تو گلوم. ولی میدونی چرا بازم ادامش میدم؟به خاطر اینکه بعد از اون اتفاق حالم از خودم به هم میخوره و اینقدر ادامش میدم تا به گریه بیفتم. اینقده ادامش میدم تا نکنه تو بیای، سرمو بالا بگیری، اشکای چشمامو پاک کنی و منم خودمو بندازم تو بغلت و یه دل سیر گریه کنم و بگم

باید اعتراف کنم "زنانِ کوچک" کتابی ورای تصورم بود. در مخیله ام نمی گنجید که دنیای بی اخلاق غرب هم بتواند همچین کتابی اخلاقی تحویل جامعه بدهد.داستان چهار دختر نوجوان است در خانواده ای که پدر به جنگ رفته و خانواده اندکی دستخوش فقر شده. انیمیشنش را حتما دیده ای. دخترکان داستان عینهو خودمانند. دغدغه هایشان، شیطنت هایشان، دلواپسی ها و دلنگرانیهایشان.نمیگویم کتابش گل بی عیب است، اما باید قبول کرد که خیلی از مفاهیم دینی و اصول خانه داری و مهارت های زنانه را شیرین به خوردت میدهد. خیلی شیرین تر از رمان های نچسب جوان گریز مذهبیمان. هرچند مقایسه شان کار بیخودیست. بخواهی رمان عاشقانه بنویسی و همه حواست ر

ایستاده در غبار رو دوست داشتم. نه فقط به خاطر بازی خوب بازیگراش، نه فقط به خاطر فیلم برداری و صحنه سازی فوق العادش، نه فقط به خاطر سبک شبه مستندانش، ایستاده در غبارو دوست داشتم فقط به خاطر اینکه متوسلیان رو همون متوسلیان نشون داد، نه شخصیت مقدسی که فاصلش با تو، فاصله دنیا و عقبا است و رسیدن بهش محالِ ممکن. ایستاده در غبارو دوست داشتم، چون وظیفه خودش رو مقدس سازی شهید و شهادت ندونست و حاج احمد رو همون حاج احمد به تصویر کشید. باهمون منیتش، با همون عصبانیتش، با همون افتادگی و اخلاصش. این فیلم بر خلاف فیلمای هم راستاش، برام الگوی قابل لمس ساخت، نه افسانه و قهرمان جنگی... + اون قسمتی که حاج احمد،